Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2011

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΚΑΚΙ

Τελικά η επιτυχία θέλει πολλή, μα πάρα πολλή δουλειά. Δουλειά του μυαλού και δουλειά της ψυχής. Εσωτερική δουλειά που καμιά φορά τρομάζει τους περισσότερους ανθρώπους και τους εμποδίζει να την κάνουν, γιατί τους φαίνεται σαν δουλεία. Κι όμως, ένας τόνος αν αλλάξει στην ίδια λέξη, κάνει τόση μεγάλη διαφορά!

Κάποτε, στη μέση της κεντρικής αίθουσας ενός μουσείου, που το δάπεδό της ήταν καλυμμένο με κάτι πανέμορφα μαρμάρινα πλακάκια, είχαν στήσει ένα τεράστιο άγαλμα, επίσης από μάρμαρο. Πολλοί ήταν οι επισκέπτες που ερχόταν απ’ όλο τον κόσμο για να δουν και να θαυμάσουν το υπέροχο άγαλμα.

Ένα βράδυ τα πλακάκια άρχισαν να μιλούν στο άγαλμα.

Μαρμάρινο πλακάκι : «Δεν είναι σωστό, μαρμάρινο άγαλμα, δεν είναι καθόλου σωστό! Γιατί δηλαδή όλοι αυτοί έρχονται απ’ όλο τον κόσμο, από τόσο δρόμο, και πατούν πάνω μου για θαυμάζουν εσένα ; Δεν είναι σωστό !»

Μαρμάρινο άγαλμα:«Καλέ μου φίλε, μαρμάρινο πλακάκι, θυμάσαι άραγε ότι είμαστε απ’ το ίδιο ορυχείο ;»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Ναι! Και γι αυτό το λόγο λέω ότι είναι ακόμη περισσότερο άδικο. Γεννηθήκαμε στο ίδιο ακριβώς μέρος, κι όμως η μεταχείριση που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι τελείως διαφορετική. Είναι άδικο !», ξαναφώναξε.

Μαρμάρινο άγαλμα : «Μήπως τότε θυμάσαι την ημέρα που αυτός που έκανε τη μελέτη μας, προσπάθησε να δουλέψει χρησιμοποιώντας σε, αλλά εσύ αντιστάθηκες στα εργαλεία του ;»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Βεβαίως και θυμάμαι. Τον μισώ αυτόν τον άνθρωπο ! Πώς μπόρεσε να προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει πάνω μου αυτά τα εργαλεία που με πονούσαν τόσο !»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Πολύ σωστά ! Δεν γινόταν να δουλέψει πάνω σου, αφού εσύ δεν δεχόσουν να σε επεξεργάζονται».

Μαρμάρινο πλακάκι : «Και λοιπόν ;»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Όταν αποφάσισε να πάψει να ασχολείται μαζί σου, κι άρχισε πια να δουλεύει πάνω μου, ήξερα απ’ την αρχή ότι, όταν τέλειωναν οι κόποι του, θα ήμουν κάτι πολύ διαφορετικό. Δεν έφερα αντίσταση στα εργαλεία του, αντίθετα υπέμεινα καρτερικά τους πόνους που μου προξένησαν....»

Μαρμάρινο πλακάκι : «Μμμ.....τέλος πάντων....»

Μαρμάρινο άγαλμα : «Καλέ μου φίλε, για όλα τα πράγματα υπάρχει μια τιμή σ’ αυτή τη ζωή. Εφ’ όσον αποφάσισες να τα παρατήσεις στην αρχή, δεν μπορείς να κατηγορείς κανέναν τώρα πια επειδή πατάει πάνω σου.»
Το θέμα είναι πόσο προετοιμασμένοι, πρόθυμοι και έτοιμοι είμαστε να πληρώσουμε το τίμημα, ή τα τιμήματα, αυτού που λέμε επιτυχία.

Ξέρετε κάτι; Η Ελλάδα μας είναι μια αδικημένη χώρα. Αδικημένη γιατί κάποιοι λίγοι και προύχοντες, που αναρριχούνται αναξιοκρατικά και «μυστηριακά» για τους πολλούς στα ψηλότερα βάθρα της επιτυχίας, το πετυχαίνουν με εύκολους, αλλά δόλιους συνάμα τρόπους.

Αυτό δίνει το κακό παράδειγμα στους πολλούς, καλούς και απογοητευμένους, να θέλουν να τους μιμηθούν, παραμελώντας έτσι, τις πρωταρχικές τους ποιότητες και ικανότητες.

Γινόμαστε άραγε αναζητητές των εύκολων και ανώδυνων λύσεων, ή επιλέγουμε να πληρώσουμε το αμφίβολο τίμημα του πόνου και της αξιοκρατίας, που θα μας οδηγήσει σε αμφίβολα και ίσως άδικα πολλές φορές αποτελέσματα;

Αυτή είναι και η ερώτηση που θέλει γερά, πολύ γερά «κότσια» για να απαντηθεί.

Πάντως, εμείς σαν λαός και σαν γεννήτορες - δημιουργοί διαχρονικών συμβόλων πολιτισμού, ας μη ξεχνάμε ποτέ, ότι αυτό που μετράει και θα μετράει, δεν είναι η Ιθάκη μόνο, αλλά ολόκληρη η Οδύσσεια! Για πάντα!

Από το βιβλίο μου «Ιστορίες που θα θυμάσαι για πάντα»
"ΑΚΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου